شكار كردن به نصّ شارع در روز شنبه ، مدعى جواز بأىّ وجهٍ كان - كه منافى حجّت شرعى است - واجب التكذيب است و تصديق او جايز نيست مگر به نصّى از شارع أيضاً و چون به ايشان نصى و دليلى كذايى نرسيده بود و مرتكب شكار شدند ، بلكه فعل مزبور نفس شكار بود ، معذّب شدند . و همچنين پدر ما حضرت آدم ( ع ) ، دانسته مرتكب اكل شجره نشد ، بلكه به وسوسه شيطان ، به اين كه اين شجره خلد و ملك لايبلى است « 1 » و قسم خوردن آن ملعون « 2 » ، مرتكب شد آنچه شد . و حاصل كلام آن كه : بعد از صدور نصّ شارع بر فعل مأمور به ، يا نهى او از منهىّ عنه مادام [ كه ] از جانب شارع مخصّصى يا ناسخى صادر نشود ، قول غير شارع - كه جايز الخطا است - مسموع نيست و محض شبهه است ، و تصديق او مجوّز و مشروع نيست ، لهذا حضرت آدم در اكل شجره منهيّه و تصديق وسوسه و قسم ابليس معذور نبود ، و همچنين يهود در حيل مزبوره معذور نشدند . آرى ، جماعت عوام ، كه مطلق نصوص به ايشان نرسيده است ، شايد معذور باشند در تقليد مجتهد ، از قبيل اكل ميته در حالت اضطرار ، اگر گويند مجتهد : اين حكم از جانب خدا و رسول به من رسيده است . و امّا اگر گويد : كه رأى ما چنين است ، و نصّى به ما نرسيده است در اين مسأله ، پس بايد كه از مجتهدى ديگر نيز سؤال نمايد كه كدام قول با قرآن و حديث موافقت دارد ، آن را از جان قبول كند . پس در فريضه جمعه ، چون ظاهر قرآن مجيد « 3 » و احاديث ائمه طاهرين متطابق

--> ( 1 ) . چنان كه در سوره طه ، آيهء 20 آمده است . ( 2 ) . چنان كه در سوره اعراف ، آيهء 21 آمده است . ( 3 ) . جمعه ، آيهء 9 .